Στιγμιότυπα θεραπείας

Μαζί ή χώρια;

Ο χορός της πότε ρυθμικός και πότε όχι.. Πότε αυθόρμητος κι αληθινός και πότε με εμπόδια, στην αρχή, στη μέση ή και στο τέλος του χορού.. Τι σημασία έχει εξάλλου το πού.. Μπορεί να μη βγαίνουν και τόσο φυσικά τα βήματα, μα το παλεύει. Επίσης συχνά που είναι στα χάι της, δε χρειάζεται να το παλέψει… Που και που βοηθάει και κάνα ουισκάκι.. και γιατί όχι, εξάλλου..
Α ναι και το σπίτι της φυσικά δεν είναι τέλειο. Είναι παλιό, μα το έχει φτιάξει όσο γίνεται καλύτερα, με ωραία χρώματα και καναπέδες άνετους. Έχει μανία να φτιάχνει παλιά πράγματα. Και τα ρούχα της τα φτιάχνει, αγοράζει κάτι φθηνό ή παλιό και μετά το τροποποιεί και φαίνεται ωραίο. Αναρωτιόμουν συχνά πώς και μπαίνει σε όλη αυτή τη διαδικασία..
Πολλές φορές είναι μεγάλο το τίμημα της αλήθειας. Συχνά τα βάζει με τον εαυτό της. Προσπαθεί για πράγματα που «δε βγαίνουν» να βρίσκει δικαιολογίες.. Δικαιολογίες για άσχημες συμπεριφορές δικές της, για ακόμα πιο άσχημες των άλλων. Μα την αλήθεια της την ξέρει. Προσπαθεί να δει το καλό στη μαμά, και καλά κάνει! Το τρυφερό στον αδερφό και καλά κάνει! Την ευαισθησία στη φίλη και καλά κάνει! Εξάλλου όλοι αυτοί τα έχουν όντως όλα αυτά.. Το θέμα είναι να μη χάνει το δικό της κομμάτι σε όλη αυτή την προσέγγιση. Που και που το χάνει και νιώθει τόσο ματαιωμένη… και μόνη. Τι γίνεται και στην περίπτωση της σχέσης; Ποιας σχέσης; Αυτής με τον σύντροφό της. Γιατί αυτή η σχέση έχει κάτι το διαφορετικό, είναι το μεγαλύτερο κομμάτι του χρόνου της και της επαφής της με το περιβάλλον . Είναι το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής της. Τον αγαπάει. Εκεί λοιπόν προσπαθεί να φτιάξει τα άφτιαχτα. Να στήνει ωραία σκηνικά με ωραία τραπέζια και κρασί. Να πηγαίνουν βόλτες και ταξίδια και για ψώνια. Είναι δυναμικός και ξέρει και της δίνει ασφάλεια. Και τα σκηνικά είναι πάντα όπως πρέπει σε αυτήν την σχέση, μα πάντα κάτι λείπει, και το δυσκολότερο; Το ξέρει! Νιώθει μόνη, κάτι την φοβίζει και την καταθλίβει εκεί μέσα. Έχει αυτό το σφίξιμο στο στομάχι, που πολύ την ταλαιπωρεί. Και τι να κάνει, να τον αφήσει; Να πάει πού; Να κάνει τι; Σωροί οι φόβοι μαζεμένοι. Και η κούραση, που να την πας την κούραση.. Τόσος κόπος και τώρα τι; Να τον αφήσει πίσω της; Τόσα χρόνια…! Δε νιώθει ευτυχισμένη, ο χορός της δεν είναι φυσικός. Μα και η επένδυση μεγάλη. Δυνάμεις την τραβάνε, ίσες δυνάμεις από δύο διαφορετικές κατευθύνσεις. ΜΑΖΙ ή ΧΩΡΙΑ; Υποφέρει μες τον εγκλωβισμό και το δίλημμα..
Και ξάφνου, έρχεται μια επίγνωση… «Πάντα νομίζω πως το κάνω αυτό.. Βρίσκω παλιά ή ελλιπή πράγματα και προσπαθώ να τα φτιάξω.. Το έκανα από παιδί». Κι είχε όντως τους λόγους της που ως παιδί προσπαθούσε να φτιάξει πολλά πράγματα στο μέσα της και στο έξω της… Από την ακατάστατη κουζίνα του σπιτιού της μέχρι και τη διάθεση της μαμάς της. Δεν είναι ότι αυτή επίγνωση θα αλλάξει τα πάντα, μα να κάτι της μίλησε, κάτι κατάλαβε. Κάτι φώτισε το είναι της. Και κάτι θα το κάνει όλο αυτό, δεν έχει σημασία τι… Ό,τι της πει η ψυχή της. Εξάλλου ο άνθρωπος ποτέ δεν κάνει λάθος.

Και συγκινούμαι πολύ με αυτό που ακούω. Πιστεύω σε σένα και ξέρω ότι ό,τι κάνεις είναι για καλό και κάπου θα σε βγάλει.
Είναι εκπληκτικό να είμαι μαζί σου σε αυτό το ταξίδι. Σε ευχαριστώ που μοιράζεσαι μαζί μου τόσο βαθιά κομμάτια σου.
Είμαι χαρούμενη και συγκινημένη να σε βλέπω να «μεγαλώνεις». Κάθε φορά που σε συναντώ, αλλάζουμε και οι δύο..
Σε ευχαριστώ που μου δίνεις στιγμές, τόσο βαθιά συγκλονιστικές που μοιάζει η δουλειά μου το πιο μεγάλο δώρο.

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>